หลังจากยิ้มอยู่ซักพัก

ก็เข้าสู่โหมดเหงาซะงั้น เอิ๊กๆ เรื่องของเรื่อง รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว มันก็เหงากระทันหัน รู้ก็รู้นะว่า จะคิดมากไมเนี่ย แต่มันคิดไปแล้ว

ผลของความคิดนั้น ทำให้อีเจ๊คิดบ้าไปพักนึง อยู่ๆ ก็อยากมีใคร ใครก็ได้ซักคน บางทีก็เริ่มอิ่มกับการอยู่คนเดียว

น้องก็มีแฟน เพื่อนสนิทคนที่หนึ่งก็ไปเรียนต่อเมืองนอก เพื่อนสนิทอีกคนกำลังจะแต่งงาน เพื่อนๆจุฬาก็ไม่มีใครติดต่อ รู้สึกเหมือนกับว่า กรูอยู่คนเดียว กรูอยากได้กำลังใจบ้าง

เค้าเรียกว่าฟุ้งซ่านค่ะ

พอผ่านอาการบ้าไปแล้ว

อืม กรูยังไม่ตาย ยังอยู่ได้ กลับมายิ้มเหมือนเดิม

บางทีการได้กำลังใจจากคนในโลกไซเบอร์ แม้ว่าจะไม่เคยเห็นหน้าตา แต่เวลามาอ่าน ติดตามข่าวกันและกัน ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมนี้ ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ ขอบคุณเพื่อนๆในได และในบล็อค

ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆ แปลกนะ ขนาดเพื่อนกันที่พบหน้าตาสนิทกันมากๆ ไม่อยู่ในระหว่างที่เรากำลังรู้สึกแย่ แต่ทำไมนะ คนไม่เคยเจอหน้า กลับมาอยู่ ในเวลาที่เราร้องไห้ เสียใจ แล้วทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้

มิตรภาพมันไร้ขอบเขตจริงๆนะเนี่ย

เคยรอใครมั๊ย รอให้ใครซักคนออนไลน์ เพื่อมาพูดคุย เพื่อมาอ่านข้อความความเป็นไปของอีกฝ่าย เพื่อมาพิมพ์ข้อความดีๆส่งให้กัน เป็นกำลังใจให้กัน

ขอบคุณมากเลยนะคะ สำหรับมิตรภาพที่ดี

ป.ล.ที่หายไป มัวแต่ไปอัพได ไม่ได้มาอัพบล็อคเลย เอิ๊กๆ