1 Oct 2005 วันแรกของเดือน

ก่อนอื่นขอ Happy Birthday ให้กับน้องชายสุดน่ารัก นั่นก็คือน้องอาร์ท ... มีความสุขมากๆนะจ๊ะ อิอิ

ตื่นสาย... (กว่าที่คิดไว้) วันนี้นัดใครไว้รึเปล่าน๊อ อ๋อ ตุ๊กติ๊กนะเอง โทรไปถามเพื่อความชัวร์ ว่านัดจริงอ๊ะเปล่า พี่ตุ๊กบอกว่า ก็นี่ อยู่บนรถ กำลังจะไปถึงแล้ว อ้าวกรรม เลยรีบอาบน้ำแต่งตัว

พี่ตุ๊กก็นั่งรอหง่าวๆ แต่เราก็มาช้าไม่มากนะ อิอิ พี่ตุ๊กพาไปแถวรามฯ อยากจะบอกว่าเจ๊มะเคยไป ไม่เคยเห็นม.รามจริงๆเลย เหอๆ วันนี้ได้ผ่านแล้ว มาธุระแถวๆนี้

พอเสร็จธุระก็เมาท์กะตุ๊กติ๊กมาเรื่อย แจงก็โทรมา บอกว่าวันนี้จะเอา mp3 มาซ่อม เลยจะมาเจอเราด้วย เออๆ ก็ได้ๆ ไอ้จิตก็นัดไว้เหมือนกัน

สุดท้ายเราดันมาถึงก่อนเพื่อน ก็เลยไปจัดการธุระซะหน่อย ด้วยการจ่ายค่าโทรศัพท์ แล้วไปมาบุญครอง พอจิตมาก็โทรหาแจง สรุป ไปกินเอ็มเคอีกละ นั่งเมาท์กันอยู่นาน คุยไปเรื่อยเปื่อย... ด่ากันบ้างไปตามประสา อิ่มแล้วก็มีเรื่องอีกจนได้ จิตมันดันไปเจออะไรในถ้วยชา เราเลยเปิดกาน้ำชาดู โห ไรเนี่ย เรียกเด็กมาถาม เด็กก็บอกว่าสงสัยเป็นทิชชู่ อืม เลย comment ซะหน่อย เหอๆ

จิตอยากร้องเกะ ก็เลยไปจองห้องกัน แล้วพาแจงไปซ่อม mp3 และซื้อของให้แม่

ไปร้องเกะดีกว่า หุหุ

ร้องอย่างสบายอารมณ์ อิอิ

เศร้าไปป่ะเพื่อน

ให้ร้องเพลงไม่ได้ให้เก๊กนะ

สำหรับแกต้องเก๊กไว้ ไม่งั้นไม่สวยนะ อิอิ

แจงกะตุ๋ม อิอิ

ร้องกันอย่างสะใจ แต่ร้องแค่ 2 ชม.เอง เพราะว่าจิตต้องรีบกลับ สนุกสนาน อิอิ

แว้บซื้อของกินนิดหน่อย เราก็หม่ำๆมูลาเต้ไอ้จิตก็กินด้วย ส่วนแจงก็กินไอติม แล้วก็แยกย้ายเจ้าค่ะ

เดินออกมาเห็นฝนตก เลยโทรถามจิตว่าเป็นไงบ้าง มันก็บอกว่าขึ้นรถแล้ว อืม ก็แล้วไป เพราะเมื่อวานมันเปียกฝน ไม่มีร่มอีกต่างหาก เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก แง่มๆ

ระหว่างที่รอเรียน ก็ต้องหารองท้องซะหน่อย เลยหม่ำๆ นี่เลย มื้อเย็นของเรา

นั่งทำข้อสอบรอไป แล้วก็ไปนั่งเรียน

เลิกเรียนก็กลับบ้าน ฝนหยุดตกพอดี อิอิ

วันนี้ไม่ได้อะไรมาก สบายๆ แต่ว่าอดไปฟิตเนส ฮ่าๆ ก็จิตมันอยากร้องเกะนี่นา แถมไอ้แจงก็ไม่ได้รู้เรื่องว่าเพื่อนจะไปฟิตเนสเลยไม่ได้เอาชุดมา งั้นกิจกรรมร่วมกัน เป็นการร้องเกะก็เวิร์คเหมือนกันนะ ไว้คราวหน้านะจ๊ะจิตจ๋า ไปออกกำลังกายกันเนอะ

ป.ล. วันนี้อยากร้องเพลงนี้อ่ะ "อดใจเอาไว้อีกนิด ช่วยรอให้ถึงวันนั้น และฉันกำลังเปลี่ยนไปในทางที่ดี ...." แต่มันไม่มีอ่ะ แง่มๆแต่มะเป็นไร เพราะแค่นี้ก็ร้องไม่ทัน เอิ๊กๆ เพลงในลิสต์มีตั้งเยอะ ยังร้องไม่หมดเลย ฮ่าๆ

หลังจากยิ้มอยู่ซักพัก

ก็เข้าสู่โหมดเหงาซะงั้น เอิ๊กๆ เรื่องของเรื่อง รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว มันก็เหงากระทันหัน รู้ก็รู้นะว่า จะคิดมากไมเนี่ย แต่มันคิดไปแล้ว

ผลของความคิดนั้น ทำให้อีเจ๊คิดบ้าไปพักนึง อยู่ๆ ก็อยากมีใคร ใครก็ได้ซักคน บางทีก็เริ่มอิ่มกับการอยู่คนเดียว

น้องก็มีแฟน เพื่อนสนิทคนที่หนึ่งก็ไปเรียนต่อเมืองนอก เพื่อนสนิทอีกคนกำลังจะแต่งงาน เพื่อนๆจุฬาก็ไม่มีใครติดต่อ รู้สึกเหมือนกับว่า กรูอยู่คนเดียว กรูอยากได้กำลังใจบ้าง

เค้าเรียกว่าฟุ้งซ่านค่ะ

พอผ่านอาการบ้าไปแล้ว

อืม กรูยังไม่ตาย ยังอยู่ได้ กลับมายิ้มเหมือนเดิม

บางทีการได้กำลังใจจากคนในโลกไซเบอร์ แม้ว่าจะไม่เคยเห็นหน้าตา แต่เวลามาอ่าน ติดตามข่าวกันและกัน ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมนี้ ก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ ขอบคุณเพื่อนๆในได และในบล็อค

ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆ แปลกนะ ขนาดเพื่อนกันที่พบหน้าตาสนิทกันมากๆ ไม่อยู่ในระหว่างที่เรากำลังรู้สึกแย่ แต่ทำไมนะ คนไม่เคยเจอหน้า กลับมาอยู่ ในเวลาที่เราร้องไห้ เสียใจ แล้วทำให้เรารู้สึกดีขึ้นได้

มิตรภาพมันไร้ขอบเขตจริงๆนะเนี่ย

เคยรอใครมั๊ย รอให้ใครซักคนออนไลน์ เพื่อมาพูดคุย เพื่อมาอ่านข้อความความเป็นไปของอีกฝ่าย เพื่อมาพิมพ์ข้อความดีๆส่งให้กัน เป็นกำลังใจให้กัน

ขอบคุณมากเลยนะคะ สำหรับมิตรภาพที่ดี

ป.ล.ที่หายไป มัวแต่ไปอัพได ไม่ได้มาอัพบล็อคเลย เอิ๊กๆ

วันนี้ไม่ใช่วันพิเศษอะไรหรอก แต่รู้สึกว่าสบายใจ

ตื่นเช้า โดยไม่งัวเงีย ไปเรียนทันเวลา โดยไม่ต้องเร่งรีบมาก

เรียนรู้เรื่อง มีความสุข

ได้ทานเมนูโปรด ได้ที่หนีบผมน่ารักๆ มาด้วย

บวกกับคิดอะไรดีๆ มองอะไรในแง่บวก

รู้สึกมีความสุขดี อิอิ

รู้สึกว่าต่อไปๆ อะไรๆก็จะดีขึ้นตามลำดับ เพราะตอนนี้สิ่งที่ดีได้เริ่มต้นแล้ว นั่นก็คือ การมองโลกในแง่บวกของเราเอง

ตอนนี้อยากเห็นคนอื่นมีความสุข อยากให้ครอบครัวมีความสุข อยากเห็นเพื่อนๆมีความสุข เพราะนั่นทำให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเราได้

วันนี้ถึงแม้จะใช้ชีวิตคนเดียว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเหงา เศร้าใจ

เพียงแต่วันนี้ แค่คิดว่ามีความสุข ก็รู้สึกดีแล้ว

งั้นวันนี้ มายิ้มกันเถอะค่ะ เนอะๆ

ป.ล. ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม โลกน่าอยู่ขึ้นเยอะเลยเนอะ